جور ديگر بايد ديد

knahid — Sat, 02 Jun 2007 08:45:18 GMT

علاقه بسیار شدید من به موسیقی نوایی ، مرا با کار آقای رضا رویگری آشنا کرد.

لطفا" میهمان شوید:

نوایی

گنجایش

knahid — Tue, 08 May 2007 09:59:18 GMT

همه ی لباسهایت را مرتب می گذارم

دکمه هایت را می بندم ،

بندهای کفشت را گره می زنم

و دلواپسی هایم را اتو می کنم.

بگو در کدام چمدانت

تنهایی هایم را تا کنم ؟

داد و ستد

knahid — Mon, 07 May 2007 09:41:18 GMT

آنقدر خضوع من لبریز است و بسیار که نمی توانم جلوی رفتنت رابگیرم

و آنقدر توان من کم است و اندک که نمی توانم جلوی وزیدن هزاران گردباد و باد و بوران را که آرزوی آمدنشان را دارم بگیرم.

کسی هواب نامساعد فروشی ندارد؟

knahid — Sun, 06 May 2007 09:20:18 GMT

دنیای انتظارات من، کوچک است

و محدود

کجای دنیای من ایستاده ای

که تو را نمی بینم

...

knahid — Mon, 30 Apr 2007 20:19:18 GMT

تا شقایق هست زندگی باید کرد

احتیاج

knahid — Sat, 28 Apr 2007 11:27:18 GMT

مطب آقای دکتر ع. همیشه شلوغ است اما بسیار منظم و با دیسیپلین کامل . دیر رسیده ایم اما روی خوش ویزیتور به ما می فهماند که نوبت را از دست نداده ایم. دفترچه را می دهم و کنار مامان می نشینم تا منشی صدایمان بزند. رویم به سمت مامان و مشغول حرف زدن هستم که دستی کوچک بسته ای به سویم می گیرد. بسته های جیبی دستمال کاغذی داخل یک پلاستیک. می خواهم به پسرک بگویم که نیاز ندارم نگاهش می کنم اما نگاهش به سمتی دیگر است انگار از روی عادت آمده و این بسته ها را به سمت من دراز نموده. صورتش و سرش به سمتی دیگر است. چشم از تلویزیون داخل سالن مطب بر نمی دارد. " کارتون " نگاه می کند.

بی اصراری بی هیچ پیله شدنی ! بر می گردد و بسیار ساکت و آرام می نشیند وبازصفحه تلویزیون و کارتون نمایش داده شده را نگاه می کند.

تعداد بیماران و حاضرین به 15-16 نفر می رسد. اما جا برای نشستن او هست . و او می نشیند. بیماران دیگری می آیند و می روند دوباره همان حرکت تکراری. بدون چشم برداشتن از صفحه تلویزیون که بالا هم هست می رود سراغ تازه واردین دستش را دراز می کند بی آنکه به انتظار پاسخ بنشیند بر می گردد و دوباره...

خانم منشی مشغول کار خودش است. حتما" پسرک را دیده !!. اما بی هیچ بی احترامی او را نه تنها بیرون نکرده نه تنها کانال تلویزیون ! را عمدا" تغییر نداده بلکه اجازه نشستن هم به او داده است. . بیماران هم ...

کسی خودش را تکان نداد. جایش را تغییر نداد. اخم نکرد. غر نزد. روی بر نگرداند. توهین نکرد. و حرمتش را نگاه داشتند. شاید چون همه به نوعی یا بیمار ! بودند و "" محتاج "" سلامتی ! یا با بیمار ارتباط داشتند . کسی معترض حضور این پسرک دستفروش کم بضاعت نشد. او هم "احتیاج" داشت. نه به فروختن دستمال های کاغذی اش.

احتیاج به نشستن در یک جای آرام و شیک و ........ دیدن " کارتون ".

knahid — Sat, 28 Apr 2007 07:07:18 GMT

دشت دامن تنهایی اش را به رویم گشوده

دستمالی رنگ شقایق ، بر موهای وحشی ام

عطر بهار بر گیسوانم

گوشواری و لبان سرخی

چونان کولی ها رقصان و دل بران

دانه های نورانی خورشید از فراسوی تنگ شیشه ای آسمان

بر دل قهوه ای زمین می ریزند

و خبر باریدنت را می دهند

بی سایبانی

خیس از آفتاب حضورت می شوم

پر پرواز

knahid — Mon, 23 Apr 2007 06:01:18 GMT

بانگ یک تیر

صدای "پر" پرستو آمد
و بال آبی رنگش

دریده شد ...... پاره شد

پرستو بال شکافته اش را به ماه نشان داد و گفت:

کاش دستی می داشتم ...... این زخم را می دوختم

ماه سوزنی برداشت از دل سیمین خود......................به دوختن مشغول

صدای پر پرستو آمد

و آسمان لبریز شد از " پر پرواز "
اما ، ماه ! ؟

کسی صدای " کم شدن ماه " را نشنید
تنها پرستو می داند

چرا ماه ، نیمه شده

زخمی است بر دلش
جای عبور سوزن

-----

نمی دانم چرا کسی دل زخمی ماه را ندوخته است.

یک درس برای ...

knahid — Sun, 22 Apr 2007 07:04:22 GMT

يک سخنران معروف سمينار خود را با بالا گرفتن يک 20 دلاری آغاز نمود. او از 200 نفر شرکت کننده در سمينار پرسيد :" کی اين اسکناس 20 دلاری رو دوست داره ؟

" دست ها شروع به بالا رفتن کرد.

او گفت : " من می خوام اين 20 دلاری رو به يکی از شما بدم. اما اول بذارين يه کاری بکنم. " سپس شروع به مچاله نمودن اسکناس کرد.

پس دوباره پرسيد : " کسی هست که هنوز اين اسکناس رو بخواد ؟ "

باز دست ها بالا رفت.

او اينگونه ادامه داد :" خب ، اگر من اينکار رو با اسکناس بکنم چی ؟

"و بعد اسکناس رو به زمين انداخت و با کفش خود شروع به ماليدن آن به کف اتاق کرد.

سپس آنرا که کثيف و مچاله شده بود برداشت و باز گفت :" هنوز کسی هست که اين 20 دلاری رو بخواد ؟ "

اما هنوز دست ها در هوا بود.

سخنران گفت :" دوستان من ، همگی شما يک درس با ارزش فرا گرفتيد. شما بی توجه به اينکه من چه بلايی سر اين اسکناس آوردم باز هم خواستار آن بوديد زيرا هيچ چيز از ارزش آن کم نشده بود و هنوز 20 دلار می ارزيد. "

" خيلی از اوقات در زندگيمون ، ما بوسيله تصميم هايی که می گيريم و وقايعی که واسه مون پيش مياد ، پرتاب ، مچاله و به زمين ماليده می شيم . در اين جور مواقع احساس می کنيم که ارزش خود را از دست داده ايم. اما مهم نيست که چه اتفاقی افتاده يا خواهد افتاد ، به هر حال شما هرگز ارزش خود را از دست نمی دهيد : تميز يا کثيف ، مچاله يا صاف ، باز هم شما از نظر اونايی که دوستتون دارن ارزش فوق العاده زيادی دارين.

" ارزش زندگی ما بر اساس اون چيزی که هستيم تعيين می شه."

زلال

knahid — Sat, 07 Apr 2007 06:08:18 GMT

آقای "ق" با کمک گرفتن از نیروی کارگری تمام محوطه را بسیار تمیز نگاه می دارد. به محض خالی شدن سوئیت ها بلافاصله مستخدمی برای نظافت می فرستد . قیافه ایشان بیشتر شبیه روسهاست. از نوع بسیار محترم ، قابل اعتماد، با راهنمایی هایی از هر نوع که مورد نیازت باشد با تجربه بسیار.

فکر نمی کردم اقامت چند روزه ما در این متل چیزی غیر از محل اسکان را در ذهن من زنده نگاه دارد اما برخورد بسیار مهربان و صمیمی آقای "ق" و خانمشان فراتر از حد تصور من بود. روز اول ، صبح، پس از یک خواب طولانی و دلچسب و صرف صبحانه می زنیم کنار ساحل. فضای ساحلی بسیار کثیف و پر از انواع و اقسام زباله های جورواجور است. پسرک جوانی اما روبروی ساحل مربوط به متل را رفت و روب می کند و همین نظافت و تمیزی با نگریستن به سمت راست و چپ موقعیت ، توجه آقای ق را حتی به پاکیزه نگاه داشتن ساحل مربوط به محل اسکان را در مقایسه با دیگر سواحل مرتبط نشان می دهد. هوای ملایم و نسیم نسبتا" سرد با غرش امواجی که زیر سینه ی قایق های موتوری کوبیده می شوند خستگی را از تن به در می کند. مشغول نوشتن روی ماسه ها می شوم. و تخته پاک کن امواج ننوشته حرفهایم را با چه سرعتی می روبد و می برد. مردی جوان با یک پارو سوار بر تیوپ به دریا می زند و جوانی دیگر طنابی نه چندان مستحکم را که متصل به تیوپ است در دست می گیرد. علاقه مند به شنیدن صدای امواج و دیدن تلاش مرد جوان به نظاره مشغول می شوم. پس از گذشت ساعتی تیوپ به ساحل بر می گردد . سوی آن می روم. جوان ماهیگیر راضی از صید ، ماهی ها را از تور جدا می کند. می پرسم فروشی هم هست؟ می گوید: بله. شما مسافر خود ماهستید ؟نه؟ به همراهش داخل محوطه می شوم و آن وقت با آقای ق که بعدا" می فهم جوان ماهیگیر برادر زاده اش و جوان طناب به دست پسرش می باشد به صحبت می نشینم. در مورد نوع نر و ماده ماهی، تخم ماهی ماده، پولکهای خاردار ماهی نر، طرز پخت و .... شروع به صحبت می کند. ماهی ها شسته می شوند.می پرسم : خوب، محمد آقا (ماهیگیر) چقدر باید بابت ماهی ها بپردازم؟ اول که تعارف. سپس می گوید نمی دانم چوب بازار امروز چقدر است؟ بگذارید برویم بازار بعدا" به شما خواهم گفت.من به تعجب که چرا همینجوری یک قیمت حدودی به ما نگفته. هرچه باشد این کار هر روزشان است! ناهار ماهی سفید بسیار خوشمزه ای را نوش جان می کنیم که حقیقا" از نوع آماده شده آن در رستوران بسیار دلچسب تر است. تا شب که محمد را می بینم و باز پس از تعارف صمیمی اش مبلغی را می گوید و من هم می پردازم. فردای آن روز وقتی قیمت ماهی را از بازار پرسان می شوم می بینم قیمت بسیار مناسبی را برایمان که آشنا و به قول خودش مسافر خودشان هستیم در نظر گرفته( قیمت هر ماهی نر متوسط ۴ تا۵ هزار تومان بسته به اندازه ماهی بود و آقا محمد هر ماهی نر تقریبا" بزرگ را با ما ۳ هزار تومان حساب کرده بود) علاوه بر آن که صادقانه اعلام کرده بود که : برود ببیند چوب بازار چند است !

محمد آقای عزیز. در شهری که من زندگی می کنم کمتر فروشنده ای اینقدر انصاف داشته. هم قیمت جنس را به روز در نظر بگیرد هم مبلغ پیشنهادی را بسیار پایین تر از نرخ بازار عنوان کند (البته بسیار دیده ام اقلام مصرفی با تاریخ تولید قبل را با توجه به افزایش نرخ بازار به قیمت روز حساب نموده اند اما عکس این قضیه را کمتر دیده ام، علاوه بر اینکه وقتی آشنا هستی کمتر پیش می آید به خاطر آشنایی دولا پهنا با تو حساب نکنند و پس از خرید وقتی می روی و قیمت می پرسی به خاطر آشنا بودن رویت نمی شود بگویی که ای بابا ................ ، چه رسد به اینکه مسافری رهگذر و آشنای!!! چند روزه باشی) .

با خرید دوباره ای که از ماهیگیران دیگر داشتیم متوجه شدم که می توان بر روی ماهی های این ماهیگیر جوان که شاید امرار معاشش از همین طریق باشد ، قیمت کمی تعیین کرد، اما وسعت دل چون دریایش را با هیچ رقمی نمی توان قیمت گذارد.

فرقی نمی کند دریایی بیکران باشی یا گودال آب،

زلال باشی

آسمان در تو جاری است.